خصوصی

دیشب بدترین شب زندگیم بود اونقدر گریه کردیم که دیگه از حال رفتیم.هر خنده تو که میبینم دلم میخواد بمیرم.من احمق نمیدونستم علت اینهمه بی قراری تو میتونه چه مشکل وحشتناکی باشه.سه چهار شبه خیلی بهتر میخوابی در عوض کله ات یهو میوفته پایین.دیشب دکتر نوار مغز گرفت ازت و گفت تشنج داری.خیلی هم ما رو ترسوند.هزار جور ازمایش و ام ار ای هم برات نوشت....دیگه دارم میمیرم.....خدایا من طاقت ندارم

شب تموم داروخانه های شبانه روزی رشت رو گشتیم.داروهای هوراد نبود که نبود!!!

پ ن: پنج شنبه صبح بردیم هوراد رو واسه گرفتن نوبت ام ار ای که گفتن همین امروز بعد از ظهر بیارینش واسه ام ار ای و البته باید 5 ساعت ناشتا نگهش میداشتیم و یه ربع قبل میبردیمش مرکز کودکان تا ازش رگ بگیرن.موقع رگ گرفتن اونقدر گریه کرد که منم نزدیک بود گریه ام بگیره.برای ام ار ای مجبور بودن بیهوشش کنن.دکتر هورادو روی تخت خوابوند و در حالیکه بچم داشت از گریه هلاک میشد بهش ماده بیهوشی تزریق کرد که در حال گریه یهو با چشمای نیمه باز از حال رفت....اون لحظه احساس میکردم دنیا روی سرم خراب شده...چقدر من بدبختم که پاره ی تنم پاش به اینجور جاها کشیده شده و این بلاها سرش اومده.نتونستم جلوی اشکامو بگیرم و ناچارا از اون اتاق سرد بیرون رفتم.بابای هوراد همچنان اون تو مونده بود و به دستیار دکتر کمک میکرد واسه مقید کردن هوراد و از اتاق اومد بیرون.چند دقیقه بعد دوباره صدای گریه هوراد بلند شد...انژیوکت جابجا شده بود و دوز بعدی ماده بیهوشی و دکتر نتونسته بود تزریق کنه.دکتر اومد از اتاق بیرون و گفت که باید دوباره رگ بگیریم از بابای هوراد خواستن که بیاد نگهش داره که خودشون اینبار سعی کردن رگشو پیدا کنن.همسری محکم دست و پای هوراد رو نگه داشته بود و شروع کردن به سوراخ سوراخ کردن تن نحیف پسرم برای یافتن رگ...من بیرون از اتاق همچنان دعا میکردم واسه پسرم و اشک میریختم.اخر سر همون انژیوکت اولی رو یه میلیمتر جا به جا کردن و درست شد و دوباره بیهوشش کردن و پسرم رو بردن تو دستگاه....با اون صداهای بلند....هر کی انژیوکت هورادو دیده بود فکر میکرد دستش شکسته ولی نمیدونستن موضوع خیلی جدی تر از این حرفهاست .

کار دکتر که تموم شد خودش کلاه هورادو سرش کرد و یکم قربون صدقه اش رفت و بعدشم خداحافظی کرد و رفت.هورادم همچنان بیهوش بود گاهی چشماش یه کوچولو باز میموند که خودم با انگشتهام میبستمش.

عکسهای ام ار ای رو بردم برادر همسری که رزیدنت مغز و اعصابه ببینه.از نظر اون هیچ مشکلی وجود نداشت و کمی خیالم راحت شد.هوراد تو خونه عموش با خنده از خواب بیدار شد و شروع کرد به شیطنت...

جمعه صبح هم رفتیمتک تکداروخونه ها رو گشتیم ولی دارو پیدا نشد.به دختر خاله و دایی و خلاصه هر کی تو کار داروخونه هست سپردیم داروهارو واسم پیدا کنن ولی انگاراین داروها دیگه اصلا تولید نمیشه.

شنبه رفتم پبش دکتر هوراد و گفتم داروهاش پیدا نشد اونم داروهارو عوض کرد ولی به توصیه اساتید عموی هوراد دست نگه داشتم تا ببینم خود به خود بهتر میشه یا نه

دوشنبه جواب ام ار ای اماده شده بود رفتیم نتیجه رو گرفتیم و بردیم پیش عموی هوراد که خداروشکر همه چیز خوب بود.شب هم مجبور شدیم باز ناشتا نگهش داریم تا فردا اول وقت ازش خون بگیرن...ایندفعه خودم با کمک همسری هوراد رو محکم نگه داشتم موقع خون گرفتن....بچم چقدر ضجه زد از درد...الانم دستش کبوده ولی خداروشکر الان حدود ٦ روزه که حتی یکبار هم سرشو پایین ننداخته....دیگه دارم مطمئن میشم علت این مشکل همون امپرازولی بود که واسه ریفلاکسش داده بودم چون دقیقا همزمان با شروع دارو این علایم ایجاد شد....با اینکه دو روز بیشتر ندادم بهش...

خدایااااااااااااخودت مراقب کوچولوی من باش

پ ن: حدود یکماه بعد وقتی که میخواستیم بریم تهران دوباره این حرکت تکرار شد و هوراد رو تهران بردیم دکتر مغز و اعصاب و باز هم نوار مغز گرفتن ولی خداروشکر چیزی توش دیده نشد.دکتر نیترازپام تجویز کرد یک چهارم صبح و یک چهارم شب .از همون روز دارم این داروهار و میدم و خداروشکر دیگه تکرار نشد

پ ن: 23 اسفند باز همونطوری شد هوراد...الان بیش از یکماه بود که دارو میخورد و خوب بود ولی نمیدونم چرا دوباره.....