بازگشت نامه

با سلام

ما برگشتیم با کلی خجالت و شرمندگی از دوستای گلمون که مدت طولانی بی خبر گذاشتیمشون. دو تا اتفاق بزرگ تو این مدت رخ داد.اول اینکه اسبابکشی کردیم و اومدیم رشت.تو محله ی سابقمون ساکن شدیم و همسایه ی عمو و زن عموی هوراد شدیم. این خونه رو خیلی دوست دارم چون هم بزرگتر از خونه های قبلیمونه هم اینکه محله ش رو خیلی دوست دارم هم نزدیک پارکه هم نزدیک بازار و هفته ای حداقل دو سه بار هوراد رو میذارم تو کالسکه ش و میریم ددر.

اتفاق دوم که خییییلی خیییلی باعث شور و شعف ما شد این بود که هوراد با پوشک خداحافظی کرد.بیستم آبان یهویی تصمیم گرفتم پس از دو بار شکست در پروژه از پوشک گیرون برای سومین بار اقدام کنم و اینبار کوتاه نیام.روز اول نصف جیش هاش روی فرش بود و نصفش تو دستشویی.روز دوم فقط دوبار رو فرش جیش کرد و روز سوم دیگه پاکه پاک شده بود.وقتی جیش داره بهم میگه جیش داری؟

حرف زدن هوراد خیلی پیشرفت کرده دیگه شبا بجای اینکه من براش لالایی بخونم اون واسم میخونه #من دختر روزای تنهایی!!!!#علوسک خوشکل من بشین کنال دل من شپ شت لالا کن شپ شت لالا کن #گلبه من نازنازیه همش په فکل پازیه#واه و واه و واه!!!از شعر حسنی

مسیحا رو خیلی دوست داره حتی وقتی مسیحا موهاشو میکشه فقط لبخند میزنه بس که اقاست این شازده پسر

دایم تلفن دستشه و میگه زنگ بزن دایی!عمو!مادر جون! باباجون! مثلا میگه دایی شنگ بشنم؟یعنی به دایی زنگ بزن

وقتی میخواد بغلش کنم میگه یا علی

اسباب بازیاشو که خراب میکنه میاد میگه کندیدیش؟ خرابش کردی؟ خاموشه خرابه!بده درستش کنم!صب کن بینم! لی لحظه صب کن! الان درستش میکنم!

اینا رو فعلا از ما داشته باشید.گل پسر آگه برام فرصتی گذاشت بازم میام میگم در موردش و عکس هم میذارم