کین بی بی کجاست؟

کین بی بی همان ژل بی حسی میباشد که در زمان رویش دندان جلوی درد و خارش لثه را میگیرد......

کین بی بی همون ژلیه که ما نصف داروخانه های شهر رو دنبالش گشتیم

کین بی بی همونیه که نایاب شده! دیگه نیست! تولیدش متوقف شده!(به گفته بعضی داروخانه ها! حالا راست و دروغش با خودشون!)

ما با هزار زور و زحمت بالاخره یکی از این ژل های معجزه گر رو گیر اوردیم و خریداری کردیم و در مواقع نق نق هورادی که به خیال خودمون واسه دندون در آوردن بود به لثه هاش میزدیم و هورادی هم کلی خوشش میومد

هورادی هی آب دهنش میرفت و ما خیال میکردیم خب دندونشه دیگه! صبح کین بی بی زدیم به لثه اش و به اصرار خودش دادیم دستش یکم بازی کنه باهاش تا کنجکاویش برطرف شه بچم!

ظهر نق نق شروع شد و ما تصمیم گرفتیم کین بی بی بزنیم که دیدیم نیست! حالا هی اینورو بگرد ...اونورو بگرد...بالارو بگرد ...پایینو بگرد...زیر مبل...توی کمد...زیر تخت....توی کشو ....توی سبد اسباب بازی...لا بلای تک تک لباهای هورادی...توی ساک هورادی...توی کیف خودمون...نخیر!!!!آقا این کین بی بی نبود که نبود

روزها میگذشت و نق نق ادامه داشت

بعد از سه روز داشتم اشپزی میکردم که دستگیره از دستم افتاد روی جعبه شیری که کنار گاز گذاشتم(همیشه تو خونه یکی دو جعبه شیر میهن یا دومینو واسه درست کردن فرنی و شیر برنج هورادی موجود هست که هوراد خیلی وقتها میره سراغشون و شیرهارو در میاره از تو جعبه و باهاشون بازی میکنه)خم شدم که بردارم دستگیره رو که چشمم افتاد به کین بی بیهورادی کین بی بی رو با خودش برده بود تو اشپزخونه و موقع بازی تو جعبه شیر انداخته بودش...نمیدونم چرا یهویی عشقولانه شدم....کلی قربون صدقه اش رفتم....رد حضورش همه جای خونه هست...حتی جاهایی که اصلا انتظارشو نداریم...خدایا مرسی که این گل پسرو به ما دادی....واقعا این موجود چیه؟ یه فرشته است آیا؟ یا به قول بابایی یه جایزه؟همیشه با کارهاش مارو به وجد میاره...

روی تلویزیون و لب تاب و میز شیشه ای خونمون اثر انگشتهای کوچیکش همیشه هست...دلم نمیاد پاکشون کنم...چقدر نازه رد انگشتای ظریف و کوچیکش....

تو کشوی لباسهام گهگاهی اسباب بازیهاشو پیدا میکنم...عاشق قایم کردن اسباب بازیهاش تو سوراخ سمبه های خونه است...گاهی اوقات خوراکی هاشو قایم میکنه

یه وقتایی در حال نظافت خونه هستم یهو چشمم میوفته به یه کلونی مورچه که دور یکی از خوراکی های مورد علاقه هوراد جمع شده!یه تیکه استخوان مرغ با خودش برده بود تو تختش و دیدم اووووووف!!!!هزار تا مورچه اونجاست دیگه مورچه ها تو خونه ما انگار اومدن عروسی!

اخرین ماهگرد هورادی هم از راه رسید ولی متاسفانه اصلا حس و حالش نبود که جشن بگیریم...اونم به این خاطر که هورادی خیلی خیلی ناجور مریض شد....تب بسیار بالا و لرز و خس خس سینه و ابریزش بینی و...مخصوصا تبش اونقدر منو ترسوند که چند بار نیمه شب مجبور شدیم ببریمش حمام زیر اب خنک تا از تشنج پیشگیری کنیم.استامینوفن هم که اصلا انگار بی اثر بود...سه روز تمام تب ادامه داشت.یه لحظه داغ بود یه لحظه تمام تنش شروع میکرد به لرزیدن و مجبور میشدم پتو دورش بپیچونم.تمام این سه شب رو بالای سرش نیمه خواب نیمه بیدار بودم تا مبادا تشنج کنه...همش ناله میکرد...خیلی وحشتناک بود..خیلی...خداروشکر به خیر گذشت.نمیدونم بخاطر این مریضیش بود یا نه ولی تا مدتی بعد هم بسیار وابسته به من شده بود و از تو بغلم تکون نمیخورد.هیچ علاقه ای به اسباب بازیهاش نشون نمیداد.دیگه سراغ دکمه تلویزیون هم نمیرفت تا روشن و خاموشش کنه و مارو اذیت کنه و بهمون بخنده!(هورادی عاشق اذیت کردنه ماست اونم از نوع خاموش کردن ناگهانی تی وی یا بستن یهویی لبتاب)خداروشکر دو روزیه که کمتر میاد تو بغلم دیگه واقعا کمردرد گرفتم از بس بغلش کردم و راهش بردم

آما!!!!

بگم از شیرین کاری جدیدش

گوشی تلفن یا موبایل من و بابا یا سیم یا ماژیک یا عروسک و خلاصه هر چی دم دستش بیاد رو میاره بغل گوشش و لبهاشو به فرم غنچه در میاره و خیلی ناز میگه ال....ال...

دیگه اینکه بهش چشممو نشون میدم میگم هوراد بگو چشم! میگه اش!هش!

کتاب داستانشو که براش میخونم اولش یه عالمه ذوق میکنه بعد حمله میکنه و کتاب رو میترکونه الان کتاب بیچاره از چند نقطه چسب کاری شده

یه چیزی که میدم دستش بهش میگم هوراد بده زودی بهم میده و بهش میگم آفرین هوراد! مرسی! بیا بگیرش بعد میگیرتش و دوباره منتظر میشه تا من بگم هوراد بده! و اگه نگم خودش دستمو میگیره و میذاره تو دستم

اون موقع ها که مریض بود و دارو میدادم بهش یکم گیج و منگ شده بود و یکی دو بار بدون اینکه دستشو به جایی بگیره یه قدم برداشت اونم حتما چون حواسش نبوده دیگه!!!! وگرنه از این کارهای شجاعانه نمیکنه اصلا! و فعلا امیدی نیست که تا عید بتونه راه بره...نمیدونم میشه تولد بگیرم یا نه....اخرین ماهگرد هم گذشت و اولین سالگرد نزدیکه....چه زود گذشت

اینم یه عکس از هوراد وقتی مریض احوال بود

تو این روزهای بیحالی و تب هورادی مجبور بودیم دائم ببریمش تو وان حموم که این مساله باعث شده هورادی به لذت وصف ناپذیر در وان حمام بودن پی ببره و هر روز ما رو مجبور کنه یه ربع حداقل بذاریمش تو حموم تا واسه خودش اب بازی کنه