18 ماهگی

آخرای شهریور...خیلی خیلی یهویی دایی جونم از شهرستان اومدن پیش ما و چند تایی ددر با هم رفتیم اما ددر رفتن ما کلا در حد یه سک سک بود چون هوراد خان اونقدر رسیدگی و مراقبت لازم داشت که یه ایل فقط باید بسیج میشدن تا مراقب ایشون میبودند! در نتیجه هر جا میرفتیم زودی برمیگشتیم خونه.یکی از ددر ها بغل یه رودخونه بود و منظره خیلی زیبایی داشت...دلم میخواست ساعتها اونجا بمونم...اما مگه میشد؟؟؟

بچم قصد داشت تو رودخونه شیرجه بزنه!!! خیال میکرد وان حمومه!!!تا میذاشتمش زمین بدو بدو میرفت سمت رودخونه و اردکها رو فراری میداد و میخواست بپره تو آب!

خلاصه اینجا هم نشد که زیاد بمونیم خصوصا که زیر انداز هم فراموش کرده بودیم با خودمون بیاریم!

دایی جون خیلی زود بخاطر اینکه بچه ی مدرسه ای داشت برگشتن خونشون و ما باز تنها شدیم اما!!!

باز خوشبحالم شد و به بهانه ی دندونپزشکی اومدم تهران خونه مامی.از اونجا که همسری نمیتونه کار رو ول کنه و با من بیاد و منم با وجود هوراد خیلی سختم بود با اتوبوس یا سواری برم تهران در نتیجه منتظر موندم تا بالاخره یه دوستی...آشنایی...فامیلی...قصد سفر کنه و منو با خودش ببره

شانس آوردیم که خاله جون همسری یه کاری براش پیش اومد و تصمیم داشت ٣١ شهریور بره تهران.با اینکه نوبت دندونپزشکی من ٨ مهر بود ولی از این فرصت استثنایی استفاده کرده و با خاله عازم تهران شدم...خداروشکر هوراد بین راه خیلی پسمل خوبی بود و تقریبا نصف مسیر رو خواب بود.در زمان بیداری هم میپرید تو بغل دخترخاله و بنده کمی استراحت میکردم

آخ تا یادم نرفته بگم...این گل پسر هر چی دختر هم سن و سال منو میبینه تا ازش سواری و بغل نگیره ول کن نیست!نمونش همین چند روز پیش که برای کاری رفته بودم داروخانه که یه دختر خانوم اومدن واسه گرفتن دارو و هورادی از بغل من خودشو انداخت تو بغل ایشون و پیاده هم نمیشد! از ما اصرار و از هوراد انکار! چون داروخانه نسخه دخترخانوم رو نداشتن ایشون مجبور شدن هوراد رو با گریه و آه و ناله دست من بدهند و بروند داروخانه دیگر....اینجا رو خودتون مجسم کنید که چه اتفاقاتی افتاد و چه جیغ هایی که هوراد نکشید و چه اشکها که نریخت....خلاصه بالاخره تونستم هوراد رو آروم کنم اما خودمم نتونستم اون پمادی که میخواستم بخرم(پماد سوختگی آلفا میخواستم آخه هورادی گلاب به روتون اسهال شده بود و پاهاش بدجوری سوخته بود)در نتیجه رفتم سراغ داروخانه ی اون سر خیابون...عاقا تا رسیدیم چشمتون روز بد نبینه دیدم همون دختر خانوم دارن از اون یکی داروخانه میان بیرون و هوراد هم باز ایشون رو دیدن و بازم جیغ و جیغ و جیــــــــــغ! بچم آبرو نذاشت برامون هی میگم بچه ! عیبه! آخه نمیشه که هر دختر جوونی میبینی تو خیابون بپری تو بغلش که! اما این بچه کار خودش رو میکنه

خب! بقیه ماجرا! قرار بود وقتی رسیدیم تهران بابا جونم بیاد بین راه تو اتوبان من و هوراد رو از خاله تحویل بگیره ببره خونه داشتیم هماهنگی های لازم رو تلفنی انجام میدادیم که خاله صدامون رو شنید و گفت نه!!! نرو! مامانه همسر منتظرتونه! تازه میخواد تا شب نگهتون داره که بابای همسر هم بیاد از سر کار و هوراد رو حتما حتما ببینه!

خلاصه اینطور شد که نقشه ها نقش بر آب شد...طفلی مامانم از یکهفته قبل هی منتظر این روز بود و میپرسید چی دوست داری برات درست کنم و به سفارش من قرمه سبزی مشتی هم درست کرده بود که قسمت نشد بخورمش..

اونجا که بودیم هورادی یه قندون پر از کشمش پیدا کرده بود و قایمکی میرفت سراغش در قندون رو بر میداشت میذاشت رو میز...یه دونه کشمش برمیداشت....در قندون رو سرجاش میذاشت..کشمش رو میخورد...دوباره از نو...در قندون رو برمیداشت میذاشت رو میز...کشمش رو برمیداشت و در قندون رو میبست...کشمش رو میخورد.....و این روند اونقدر ادامه پیدا کرد که نصف قندون خالی شد...این منظم بودن هوراد واسه من خیلی جالب انگیز بود....

تو خونه مامان همسری خستگی خوابم برده بود که یهو با صدای جیغ و گریه هوراد بیدار شدم دیدم که بعله!!! بچم میخواسته کشوی دراور رو باز کنه و هرچی زور میزده زورش نمیرسیده و یهو دستهاش ول میشه و از پشت با سر میخوره زمین

شب داداش همسری ما رو رسوند خونه مامان...تازه بین راه میگفت یه روز هورادو بده من ببرم کتابخونه دانشکده بر و بکس ببیننش! بچم چقدر طرفدار داره هااااا

من و مامان به هم رسیدیم یه عالمه حرف.....

فرداییش با هم رفتیم ددر و یه مانتو جدید هم خریدم که البته بعدا بابا که مانتو رو تو تنم دید گفت تنگه و بردم عوضش کردم و یه سایز بزرگتر خریدمآخه میدونید چیه؟ بنده در حال حاضر بسیار تپلی شدم حدود ٥٧ کیلو وزنمه و چون صبح همون روزی که مانتو خریدم از عطاری قرص لاغری خریده بودم توهم زدم و خیال میکردم همین روزاست که مانکنی بشم واسه خودم و این مانتو هم صد در صد واسم گشاد میشه زهی خیال باطل....

دوم مهر هم فرا رسید و هورادی من یکسال و نیمه شد.....تو این روز قشنگ یه اتفاق بسیار بسیار شیرین رخ داد.....وقتی که اصلا انتظارش رو نداشتم....هوراد تو بغلم بود...صورتم رو با دستهاش سمت خودش برگردوند...عاشقانه منو بوسید...لبم رو بوسید....دو تا ماچ گنده! از نوع آبدارش! رو ابرها پرواز میکردم.....خدایا من چقدر خوشبختم......

یه روزم رفتم خیابون انقلاب که هم واسه همسری ترمومتر بخرم هم اینکه یه سر برم دانشکده واسه یکی از دوستام جزوه بگیرم...اونجا هم یکی دو تا از بچه های هم دوره خودم رو دیدم و یه عااالمه حرف زدیم و درد دل کردیم ...یه جورایی دلم واسه دوران دانشجویی تنگ شده...چقدر زود گذشت این 7 سال!

تنها دوست دوران دانشگاهم که خونشون دو تا کوچه از خونه فعلی ما فاصله داره امسال تخصص طیور تهران قبول شد و تنها رفیقم تو این شهر هم از پیشم رفت.

از مامان شنیدم تو همین زمانی که من دانشگاه بودم میخواسته به هوراد نهار بده اما هورادی ممانعت میکرده و میرفته پی بازی...تا اینکه مامانم بهش میگه هوراد نمیخوای غذا بخوری؟ و هورادی بسیار محکم و قاطع برمیگرده میگه نــــــــــــــــــع! و مامان اینا به این جواب محکم هوراد کلی میخندن

شب مامان گفت بریم پارک. با اینکه حال و حوصله نداشتم اما مامان گفت خب تو حوصله نداری ولی بچه که دلش میخواد! گناه داره خب! رفتیم پارک وااااااااااای از همون لحظه که هوراد رو گذاشتم زمین هی میدوید و میرفت و میومد و ذوق میکرد و هییییییییییع هییییییییییع میکرد( هییییع هیییع اوج هیجان زدگی پسملمه) و گاهی از فرط خوشحالی داد میزد طوری که ترسیدم حنجره درد بگیره!

دلم سوخت براش...چقدر پارک رو دوست داره...سر از پا نمیشناخت از شادی...حیف که فرداش تب کرد و سرماخورد و نشد دوباره ببرمش پارک....روز بعدش هم خودم سرما خوردم اونم به شکل خفففن! و الان هر دو مریض احوال هستیم...تازه مامی هم مریض شد طفلی...بخاطر همین تب و مریضی نشد که واکسنشو به موقع بزنم

یه بار دیگه هم که هورادی رو بردم پارک ،سه تا پسر بچه مشغول توپ بازی بودن که هورادی هی وسطشون میچرخید و سعی میکرد توپ رو بگیره ازشون و اگه بهش نمیدادن عصبانی میشد و جیغ میزد...یه همچین پسر زورگوئیه!!!!

یکی از روزا به بابا گفتم بابا منو میبری تیراژه؟بابا هم گفت بعله دخترم!خلاصه با مامان و بابا و هوراد سوار ماشین میشیم به مقصد تیراژه اما بین راه یه نمایشگاه میبینیم که خیلی هم شلوغ پلوغ بود و تصمیم میگیریم دیگه تیراژه نریم و در عوض نمایشگاه بریم.

یه بلز و یه ماشین اسباب بازی واسه هورادی از نمایشگاه خریدم که ماشینه از همون نمایشگاه تو دست هوراد بود و باهاش بازی میکرد تا فردا و پس فردا و پسون فرداشحدود یکماهه که هوراد شدیدا به اسباب بازی های پسرونه مخصوصا ماشین علاقه مند شده خلاصه این ماشینه رو ول نمیکنه بچم و ساعتها باهاش مشغول بازی میشه.

تو این عکس ماشینش دستشه اما اونقدر تکون میخورد که عکس ماشین تار افتاد

روز بعدش هم به تلافی تیراژه نرفتن با دخترخاله رفتیم میلادنور!و هوراد رو سپردیم دست مامان اینا که ظاهرا اصلا متوجه رفتن ما هم نشده بود و خیلی بچه ی خوبی بوده! بعدشم که برگشتیم بجای اینکه منو بهونه کنه پرید تو بغل دخترخاله

روزای قبل که مجبور میشدم بذارمش پیش مامان، هوراد یه تیکه از لباسهای منو بغل میگرفته و هر جا میرفته با خودش میبرده...الهی قربونش بشم

8 مهر فرا رسید و من با هزار استرس رفتم واسه جراحی دندون عقل نهفته ام!وااااای خدا چقدر درد داشت!!!! الان هنوزم صورتم یه وریهیه طرف صورتم کاملا ورم کرده و موقع غذا خوردن هم نمیتونم دهنمو کامل باز کنم ...البته این قضیه به رژیم من هم کمک کرد و وزنم رسید به 55! یعنی تو همین یه هفته دو کیلو کم کردم!

9 مهر هم با مامان و داداش همسری برگشتم خونه....

.

عکس زیادی موجود نیست !

اینجا رفته بودیم بازارچه تره بار و هوراد هی اینور اونور میدوید و میخواست در ماشینها رو باز کنه! کل دستهاش سیاه شده بود از بس به لاستیک ماشینها و بدنه ماشینها دست زده بود!

معلومه؟ دیگه توضیح نمیدم!!!

فقط تا یادم نرفته بگم دندونهای نیش بالای هوراد هر دو همزمان جوونه زدن! و دندون آسیاب کوچک سمت چپش هم مدتی هست که از پیله در اومده و خداروشکر واسه این دندونهاش اصلا اذیت نشد!

هنر جدید بچم اینه که حرکات بسیار خوشکل موشکل قر و عشوه با دست ها و چرخوندن مچ و انگشتها به حرکات رقصی پسرم اضافه شده و به مامانش هم هیچ ربطی نداره!

نازی نازی هم میکنه و میگه نااا ناااااا

عروسکشو بوس میکنه از نوع ابدار ! ولی باباییش رو هنوز آبدار نبوسیده!(من رو که خودتون میدونید 2 مهر بوسید)

یه چیزی تو مایه های عزیزم هم به ما میگه عییییییز! عه یییییز ! عه یییییزم!

هر موقع میخواد که من ببرمش بیرون میره روسری م رو میاره میده دستم که سرم کنم! اگه نذارم رو سرم جییییغ میزنه و دوباره میده دستم که بذارم سرم!

یه بارم موقع آرایش خط چشممو از دستم گرفت و میخواست کمکم کنه که یهو یه خط سیاه کلفت از بالا تا پایین صورتم کشید!!! و خودش از دیدن قیافه من ترسید و بغض کرد و بعدشم اشکش در اومد و با گریه دستمال بر داشت و هی میکشید روی صورتم طفلی خیلی ناراحت شده بود فکر کرد به من اسیبی رسونده! جیگرم کباب شد براش

هورادی بعلت سرماخوردگی هنوز واکسنشو نزده...

این پست در چند مرحله نوشته شده برای همین تیکه تیکه است

دیگه یادم نمیاد