دامادی(:

شنبه 16 اردیبهشت قرار بود پسمل نازم ختنه بشه.از روز قبل کلی استرس داشتم.با همسری پسری رو بردیم حمام و همش دعا میکردیم اون شب رو حسابی بخوابه چون بعید میدونستیم روز بعد خواب به چشممون بیاد ولی آقا هوراد قصد خوابیدن نداشت و حدودا ساعت 4 بود که خوابید و یکبار هم واسه شیر بیدار شد و ساعت 8و نیم هم که ما بیدار شدیم که زودتر بریم بیمارستان تا جای پارک هم گیر بیاد آخه دفعه پیش خیلی بیمارستان شلوغ بود و چون تو ساعت ملاقات رفته بودیم بیمارستان اصلا جای پارک گیر نمیومد و اسانسور هم صف 50 تایی داشت و ما مجبور شدیم 4 طبقه رو از راه پله بالا بریم.ایندفعه هم شلوغ بود ولی نه مثل دفعه قبل.کارهای تشکیل پرونده رو انجام دادیم و رفتیم اتاق19 جایی که نینی ها واسه ختنه اماده میشن...خیلی میترسیدم.پوشک هوراد رو عوض کردم و یه خانوم اومد و اسپری لیدوکائین زد به بچه ها.اولین نفر هم هوراد بود و حسابی جیغ کشید ولی بعد یهو اروم شد.

نینی بغلی دو ماهه بود و مامانش باهاش حرف میزد و اونم همش ذوق میکرد و میخندید و هوراد هم با دقت بهش نگاه میکرد.یکم غصه خوردم از اینکه زیاد با بچم حرف نمیزنم در حالیکه هوراد صحبت کردن و توجه رو خیلی دوست داره.یه کوچولو حسودیم شد و منم شروع کردم به صحبت کردن با هوراد.درسته نمیخندید ولی زل زده بود تو چشمام. اسم نینی ها رو روی دیوار زدن و هوراد نفر سوم بود.یکی یکی صدا میزدن و ما باید گان میپوشیدیم و نی نی ها رو میبردیم تو اتاق عمل.نینی قبل از هوراد یکم دیر رسیده بود و بی حسیش هنوز شروع نشده بود که رفت تو اتاق.نینی اولی که از اتاق عمل در اومد خواب بود ولی دومی طفلی کلی جیغ میزد. ساعت 11و نیم قطره استامینوفن به هوراد دادم و یه ربع بعد نوبت هوراد شد و من با ترس بردمش تو اتاق و روی تخت گذاشتمش.وایی یه تیکه از پوست نینی قبلی رو تخت بود.خیلی وحشتم بیشتر شد.زودی برگشتم تو اتاق انتظار و صدای جیغ هوراد بلند شد.منم اشک تو چشمام جمع شده بود و یه خانوم اونجا بود و همش میگفت داری گریه میکنی؟گریه نداره که!ولی نمیدونست که من از لای در اتاق صلاخی شدن پسرمو دیدم...

صدام زدن که بیام و هوراد رو ببرم وایی وحشتنااااااک بود.بچم کبود شده بود از درد!چشماش پر اشک بود.تا حالا اشکشو ندیده بودم...خیلی دردناک بود.همش به خودم میگفتم اخه این چه غلطی بود من کردم؟ چه بلایی سر بچم آوردم؟

از اتاق اومدیم بیرون و با همسری رفتیم تو ماشین.پسری همش گریه میکرد ولی موقع رانندگی اروم شد.

رسیدیم خونه اولش خیلی خیلی گریه میکرد.مامانم ماشین در بست کرد و اومد خونه و دو تا لباس کادو داد به پسرم و من بهش گفتم که بره خونه خودش چون اینجا بیشتر اذیت میشه اونم رفت.

من موندم و همسری و پسری و یه عالمه جیغ بنفش!

موقع جیش بچم خیلی اذیت میشد ولی شب که شد اوضاع خیلی خیلی بهتر شد و به طور بی سابقه ای از ساعت 3و نیم شب تا 9 صبح پسری خوابید!

البته الان هنوزم گریه و نق نق میکنه که امیدورام زود زود خوب بشه...پسملم مرد شدنت مبارک