هفته34

سلام جیگر طلای من

چهارشنبه رفتم دانشگاه که اگه خدا بخواد اخرین کارای پایان نامه رو انجام بدم که دیدم دکتر ش میگه تا شنبه به هیچ کاری نمیرسیم و واسه سه شنبه وقتدفاع بگیر.اولش خیلی ناراحت شدم چون قرار بود تا شنبه دیگه راحت شم ولی بعد دیدم که واقعا نمیشه به کارهام برسم خصوصا چونکه قرار بود اخر هفته تخت و کمدت رو بیارن و سونوگرافی بریم و...اون روز از همون 8 صبح تا ساعت 3ونیم یه نفس راحت نکشیدم!اونقدر پله هارو بالا و پایین رفتم که دیگه همه دلشون به حال من میسوخت و میخواستن یه جوری کمکم کنن ولی متاسفانه همه اون کارهارو تنهایی باید انجام میدادم.با اساتید داور هماهنگ کردم و واسه سه شنبه 2اسفند ساعت یک وقت دفاع گرفتم و قرار شد شنبه هم دکتر ش مطالب پایان نامه رو تحویلم بده.چند تا از دوستام هم گفتن که حتما میان واسه دفاع تا باعث دلگرمیمن بشن...

نینی کپلی خوشکلم،5شنبه بعد از حدود 3 ماه بی خبری از توبالاخره دیدم روی ماهتو.فدای اون لپ های قلمبه و چشمای ناز تو بشم من.چقدر بزرگ شدی عشقم!

قرار بود صبح زود بریم سونوگرافی ولی اونقدر برف و بارون میومد که ترافیک اجازه نداد به موقع برسیم.طبق معمول من و بابایی قبل از اینکه نوبتمون بشه شرط بندی کردیم سر اینکه وزنت چقدره.بابایی گفت ٢١٦٠!منم گفتم ٢٣٠٠!در حالیکه تو ٣٣ هفته و ٢روزت بود و با کمال تعجب متوجه شدیم ٢٤٧٨ وزنته و دکتر شاکری هم گفت که تپلی هستی و تا زمان تولد حداقل وزنت به ٣٦٠٠ میرسه!

فدات بشم من کپل مامان.....قدت هم ٤٥ سانت بود و قطر سر٨٩.٣ و طول فمور ٦٩.٩ودور شکم ٢٩٦ و دور سر هم ٣١١ میلیمتر بود و دکتر سنت رو ٣٤هفته و ١ روز براورد کرد و تاریخ تولد هم ١٢/١/٩١.ضربان قلبت هم ١٤٢ و پرزنتاسیون سفالیک و شکل نرموسفال و جفت خلفی فوندال دارای گرید ٢ بود و مایع امنیوتیک ١٣cmونرمال بود.تازه دکتر گفت پاهاتو تو هم قفل کردی و محل قرار گیری سر و باسن و پاهاتو بهم نشون داد.کلا سمت راستم بودی.وای که چقدر کیف میده دیدنتو...بعد از ظهر عمو محمد اومد خونه کمک کنه تختو کمدت رو با بابایی بیارن بالا.رنگش قشنگ شده بود و از چیزی که فکر میکردم بهتر بود خداروشکر.بابایی به وسایلت نگاه میکرد و باهات حرف میزد و ذوق میکرد...منم که ذوق مرگ شده بودم...

جمعه نهار رفتیم خونه مادر جونت و بعدش هم با بابایی رفیتم قائم مقام بستنی خوردیم .با اینکه هوا سرد بود ولی بد جوری هوس اب هویج بستنی کرده بودم.شنبه و یکشنبه و دوشنبه بالاجبار رفتم دانشگاه واسه اماده کردن پایان نامه و بالاخره دوشنبه پایان نامه رو تحویل اساتید دادم و پاورپوینتم رو اماده کردم و دیگه استرس شروع شد....عصر که بابایی اومد سعی کرد بهم روحیه بده ولی من خیلی خیلی از دفاع میترسیدم و گریه میکردم.اصلا امادگی نداشتم ولی اونقدر تمرین کردم تا بالاخره تونستم بدون استرس پایان نامه رو واسه بابایی ارائه بدم!

سه شنبه قرار بود ساعت یک دفاع کنم که صبح فهمیدم صمعی بصری دانشکده لب تاپ نداره و من باز استرس گرفتم اما با کمک همکلاسی هام تونستم یکی گیر بیارم و با اقای (و) رفتیم شیرینی هم خریدیم و دیگه کم کم وقت دفاع نزدیک شد.دعا میکردم کسی نیاد واسه دفاع تا استرس نگیرم.استادا یکی یکی اومدن و باهام شوخی میکردن و حتی بهم گفتن میتونی نشسته دفاع کنی تا اذیت نشی! دوستم پرند هم همش ازم عکس میگرفت و باهام شوخی میکرد تا اروم بشم.منم شروع کردم به دفاع...دیگه اخراش بود که یهو دیدم کلی از دوستام اومدن تو سالن...

واقعا باعث دلگرمی من شدن.بالاخره تموم شد و انگار بار سنگینی از روی دوشم بر داشته شد....

خداروشکر همه چیز عالی بود....پرند هم کلی بهم کمک کرد.حتی نمیذاشت از جام تکون بخورم همه کارامو خودش انجام داد و فرم تسویه حساب هم گرفت و تسویه حساب داخلی دانشکده رو انجام داد واقعا دستش درد نکنه...چقدر بهم کمک کرد...الان دیگه سبک شدم...فقط باید منتظر اومدن تو باشم...

البته بگماااا منظورم از سبک شدن وزنم نیستا!!!اشتباه نکنی!رفتم رو ترازو ٧٢کیلو و ٨٠٠ گرم بودم

عشقم دیگه کمتر از یک ماه مونده تا اومدنت...تپلی من دوست دارم...صبح دیدم بابایی یه نامه عشقولانه واسم نوشته...

خیلی خوشحالم که شما ها رو دارم....دوستتون دارم