اندر احوالات اقا هوراد

1391/7/25 8:49

نویسنده : راحله

102 بازدید

اشتراک گذاری

خب!

جونم براتون بگه

تو این مدت که نبودیم بالاخره اقا هوراد 6 ماهه شد هورااااااااااااااااااااااااااااااا

مامان خیلی شرمنده گل پسره که نتونسته یه جشن واسش بگیره و مهمونهای تولدمون فقط عمو و زن عمو بودن.

دقت شود دستهای اضافه متعلق به مامان هوراد میباشد.در ضمن اون تیر و تخته های سمت چپ تصویر مربوط به تخت گل پسری میباشد که با وجود اصرارهای فراوون مامان به بابا هنوزم نصب نشده! قهر

چند روز قبل از ٦ ماهگی درحالیکه مامان روی یونیت دندونپزشکی ودر حال انجام اخرین مرحلهروکش دندونشبوداقا هوراد تو نمازخونه مرکز دندونپزشکی موفق شد بالاخره انگشت شست پاشو بخوره و باباش این لحظه تاریخی رو ثبت کرد

حیف که دیگه تکرار نشد خیال باطل

تو همون هفته اول از ماه ٧ هوراد دیگه تو ٤ دست و پا رفتن حرفه ای شد و دیگه مامان کارش ساخته شد!

این روزها کلا در حال دویدن در حال گل پسری هستم مبادا بلایی سر خودش بیاره.بغیر از اسباب بازی هاش به همه چیز علاقه داره.تا یک دقیقه حواسم نباشه میبینم رفته سمت سیم و کنترل و تلویزیون و موبایل و کیف من و شارژر لبتاب و یخچال و در کمد و وزنه های بابا و .....وقتی هم صداش میکنم برمیگرده یه نگاه شیطونخوشکل مامان کش تحویلم میده و تندی به راهش ادامه میده و مامان تندی میاد هورادو از زمین بلند میکنه و هوراد که فهمیده چه شیطنتی کرده دو تا دستشو میاره سمت دهنش و ریز ریز میخنده

مهارت خاصی هم در تف کردن پیدا کرده و هر وقت عصبانی باشه از دستمون تف میکنه،مثلا وقتایی که ما مشغول نهار خوردنیم و هوراد میخواد سفره رو بهم بریزه و مامان میذارش تو روروئک هوراد از دست مامان کلافه میشه و زبونشو در میاره و شروع میکنه به اب پاشی و وقتی تف تف بازی موثر واقع نمیشه مرحله بعدی جیغ کشیدنه اونم از نوع بلند و گوش خراشو خفن!!!!!!تف کردن یه کاربرد مهم دیگه هم داره! اونم وقتیه که مامان جون داره بههوراد جونی غذا میده و هوراد جونیکه شکمششیر شده هوس تف بازی میکنه!اون موقع است که مامان جونی میفهمه دیگه بسه!

هوراد جوووووونم عاااااااااااشقتم مامانی،این روزها خیلی شیرین و خوردنی شدی.به زور خودمونو کنترل میکنیم واسه قورت ندادنت!بابایی که گهگاهی کنترل خودشو از دست میده ومیگیرتت وهمچین فشارت میده که میگم الانه کهاستخونهات خورد بشه!خیلی دوست دارم مامانی،خیلی زیاد،قد یه دنیا، یه دنیا کمه،قد خدا دوست دارم

دیگه زندگیم برگشته به روال عادی،همینکه کولیکت خوب شده انگار دنیا رو بهم دادن.فقط یه مشکل کوچولوی دیگه هست اونم اینه که شبها تا صبح ٦-٧ بار و گاهی اوقات ١٠ بار با گریه بیدار میشی.خودم فکر میکنم قراره دندون در بیاری.امیدوارم خوابت هم خوب بشه که دیگه دنیا واسم بهشت شه،حالا بریم سراغ وقایع اتفاقیه:

٦ ماه و یک هفته: هوراد حرفه ای ٤ دست و پا میره(منظورم اینه که دیگه ناشیانه با صورت نمیخوره زمین!!! ابله )