هفته 35

جیگر مامان

این هفته بالاخره گیسهای بلندمو کوتاه کردم.چون وقتی تو بیای شاید دیگه نتونم بهشون برسم...راستش دلم واسه موهام تنگ شد...اخه همیشه موهای بلند و زیبایی داشتم ولی خب واسه تنوع بد نبود یه تغییری در خودم ایجاد کنم.

5شنبه رفتیم با بابایی کارت عابرشو از بانک تحویل گرفتیم.یادت میاد که مامانی کارت بابایی رو گم کرده بود؟خداروشکر همه پولها سر جاش بود و خیالم راحت شد...

جمعه صبح زود بیدار شدم و بساط آش رشته رو روبه راه کردم و بابایی رو بیدار کردم ،کلی پفک و شیرینی و میوه هم برداشتم و رفتیم کوهسار...کلی خوش گذشت بهمون...اخه قرار بود بعد از دفاعم یه گردش کوچولو بریم که بابایی هم به قولش عمل کرد و رفتیم گردش...البته اینبار برعکس دفعه قبلاصلا پیاده روی نکردم از ترس اینکه نکنه تو هوس کنی بدنیا بیای.چند تا عکس خوشکل هم انداختیم

شنبه هم باز کلی فشارم میدادی با اینکه همش تو خونه بودم تا از جام بلند میشدم شکمم سفت میشد دیگه واقعا نگرانم همش حس میکنم الآنه که بدنیا بیای...مامانی توروخدا یکم صبور باش باشه؟آخه مامان جون هم داره میره شهرستان و تا یک هفته نمیاد نکنه عجله کنی و بیای؟وووووایییی!!!اونوقت من تنهایی چیکار کنم؟؟؟همینجوری لنگ در هوا میمونمااااااا

یکشنبه بابایی زودتر از محل کارش برگشت خونه بخاطر مصاحبه کاری که داشت،خدا کنه کارش جور شه.محل اینکار جدید خیلی به خونه نزدیکه و هر موقع اراده کنه ٥ دقیقه بعدش میتونه خونه باشه که عالیه!راستی خاله پرند زنگ زد و گفت که احتمالا ٤ شنبه پایان نامه منو تحویل اقا امیر میده که صحافی کنه برام.ایشالا صحافی که انجام شه میتونم شماره نظام دامپزشکی هم بگیرم

دوشنبه صبح رفتم مرکز بهداشت و خانم ماما که سونوگرافیمو دید گفت نینیت ماشالله رستمه!!!٢٤٠٠ وزنشه!!!تازه پسملی من ٢٤٧٨ وزنته نه ٢٤٠٠...قربونت برم منکه پهلوون پنبه ای به قول بابایی.وزنم ٧٣٩٠٠ بود!شکمم رو معاینه کرد و گفت هنوز جا داری!و نشونم داد که تا کجا اومدی بالا و هنوز یکم جا داری واسه رشد.بعد از مرکز بهداشت مستقیم رفتم بیمارستان مصطفی خمینی از دکتر (م )نوبت داشتم اونجا که رسیدم خاله لیلا زنگ زد و خبر تولد دخمل نازش بهاران رو داد...مامانی بهاران دو هفته ای از تو کوچیکتره ولی ماشالله خیلی عجوله...خداروشکر حال هردوشون خوب بود بهاران ٢٢٠٠ وزنش بود،فقط خاله لیلا یکم درد داشت و بهاران کوچولو باید یک هفته ای تو دستگاه بمونه...ایشالا که زود زود بهتر شه و بیاد خونه و به خاله لیلا هم سخت نگذره...آخرش بهاران کوچولو مثل من دختر اسفندی شد...فک نکنی دارم از خودم تعریف میکنماااا ولی اسفندیا مااااهن!

امروز صبح بابایی گردن درد بدی داشت خدا کنه زود خوب شه.

عسلم امروز یعنی ٩ اسفند ٩٠ ،٣٥ هفتت تموم میشه.٢١ روز مونده تا تولدت عشقم.چقدر این روزهای اخر داره تند تند میگذره فدات شم.از الان میدونم دلم واسه روزهایی که تو دلم وول وول میخوردی و لگد میزدی و کش و قوس میومدی و سکسکه میزدی و یه وقتایی خودتو یه گوشه دلم جمع میکردی تنگ میشه.دلم واسه شبهایی که تو بیدار بودی و من میخوابیدم و شروع میکردی به وول وول خوردن و منو بیدار میکردی تنگ میشه...واسهوقتایی که گرسنه میشدی و لگدم میزدی...واسه وقتایی که بعد از غذا خوردن سکسکه هات شروع میشد...دلم واسه روزهایی که اونقدر شکمم بزرگ شده بود که حتی نمیتونستم جوراب پام کنم و بابایی کمکم میکرد...واسه وقتایی که من میترسیدم یا نگران میشدم و نگرانی از حرکات تو هم معلوم بود...دلم واسه اون روزی که خیلی کتکم زدی و اشکم در اومد و فرداییش دیدم شکمم بزرگتر شده تنگ میشه...دلم واسه روزی که بابایی دلم رو ناز میکرد و کله نازت رو پیدا کرد و نوازش کرد تنگ میشه...دلم واسه روزی که فهمیدم تورو دارم تنگ شده...واسه لحظه ای که به بابایی گفتم تورو دارم...واسه روزی که به مامان بابام گفتم نوه دار شدین...واسه روزی که بابایی به مامانش گفت ما سه نفر شدیم...و چقدر مامان و بابامون خوشحال شدن...دلم واسه تمام لحظات با تو بودن تنگ میشه...فکر نمیکنم این تجربه بازم تکرار شه.فقط سه هفته ناقابل مونده...الان که کاملا وابسته به من هستی و خدا تو رو تو وجودم گذاشته تمام سعیمو میکنم مراقبت باشم...نمیخوام منتی سرت باشه گلم...ولی بدون مامان و بابا همه فکرشون تویی...اینده تو...رفاه تو...ازت میخوام قدر شناس باشی...فقط میخوام پسر خوبی واسه ما باشی چون تمام زندگیه ما تو هستی...دوستت داریم پسملی